5 juli 2007 om 08:50 · in Dagboek
Het weer zit nog even niet mee, maar we leven in goede hoop. In de volgende weken gaan vele hard werkende Vlamingen op welverdiende vakantie. Wij wensen hen een deugddoende vakantie om de batterijen terug op te laden, kwaliteitstijd om door te brengen met familie en dierbaren en veel zon op hun vel om lekker te relaxen in de tuin, op een terras, op het strand of op en of ander festival.
Zelf heb ik vanmiddag nog de seniorendag waarbij we de Breese senioren uitnodigen voor een tas koffie met gebak en enkele optredens van Vlaamse vedetten. Traditioneel de start van een feestweekend met op vrijdag de Jong Bree Fuif en op zaterdag het Bal van de Burgemeester. Dit jaar met topvedetten als Johnny Logan en George Baker op de affiche.
Het zal mijn dertigste Bal van de Burgemeester zijn. Ik was een van de eersten om met een dergelijk initiatief - bedoeld om de kas van diverse verenigingen te spijzen - startte. Intussen zijn er al miljoenen oude Belgische franken doorgesluisd naar Breese jeugd-, sport- en culturele verenigingen die er hun werking mee konden ondersteunen of hun accomodaties mee verbeteren.
Wie de ambiance van Johnny Logan en George Baker mee wil beleven, zakt zaterdag gewoon af naar de sporthal van Bree (Sportlaan, t.o.v. de GB). Aanvang om 20.00 uur. Tot dan!
Reacties verbergen
14 juni 2007 om 18:16 · in Dagboek
Gisteren weer maar eens een memorabele avond meegemaakt in de Expodroom. Na een bloedstollende wedstrijd is gerechtigheid dan toch geschied en heeft basketbal Bree dan toch een vijfde en beslissende wedstrijd kunnen afdwingen.
De ontgoocheling en woede na vorige zaterdag waren erg groot. Zo groot zelfs dat verschillende scenario’s werden geopperd om ons ongenoegen te laten blijken. Uiteindelijk hebben we beslist om het gezond verstand te laten spreken en sportief te antwoorden. Gelukkig maar want het werd een van de spannendste wedstrijden van de afgelopen competitie met twee ploegen die telkens haasje-over sprongen. Een regisseur had het niet mooier kunnen uitwerken: de thriller kreeg zijn beslag in de laatste zeven seconden toen Bree een vrijschop mocht nemen en Ebong in de allerlaatste seconde de 77-76 op het bord zetten.
Blauw eens temeer boven! Het wordt zaterdag een titanenstrijd. En met zo’n belle is er nog niets op voorhand gezegd. Oostende heeft het thuisvoordeel, Bree heeft het voordeel van een moraal die aan het zenith staat.
Na de verkiezingen van vorige zondag kreeg het andere blauw een ontgoocheling te verwerken. Al was ze niet zo groot als de opiniepeilers hadden voorgespiegeld en blijven de liberalen met één zetel voorsprong de grootste politieke familie van het land. De formatie wordt jniet makkelijk, maar eens temeer zal men niet naast onze programmapunten heen kunnen en maak ik me sterk dat we ook de komende vier jaar onze stempel kunnen drukken op het regeringswerk. Zodat we onze beloftes aan onze kiezers toch nog waar kunnen maken.
Ik dank overigens de bijna 20.000 Limburgse kiezers die ervoor zorgden dat ik op een ondankbare plaats als lijstduwer toch een mooi resultaat kon neerzetten. Ik scoorde zelfs 500 stemmen meer dan vorige keer en dat terwijl we als partij toch wel enkele procenten verlies leden. Het sterkt mij in mijn overtuiging dat er nog altijd ruim voldoende mensen zijn die in mij blijven geloven en het geeft me de kracht om verder te werken. Voor de mensen, voor Limburg. Want het werk is nog niet af. Er is nog veel te doen, op korte termijn, maar zeker ook op lange termijn. En daar wil ik voor blijven gaan. Om op korte termijn problemen op te lossen en op langere termijn projecten uit te zetten die ten goede komen aan onze mensen, onze provincie, aan Vlaanderen.
Ik dank ook al de mensen die mij geholpen hebben om dit resultaat neer te zetten. Want die twintigduizend stemmen zijn het resultaat van teamwork.
Blauw Boven. Hopelijk zaterdag in Oostende al een eerste keer.
7 juni 2007 om 19:06 · in Dagboek
Vandaag weer twee keer mogen ondervinden dat politiek zich onder de mensen afspeelt en dat wij ons niet van hen mogen afkeren. Politiek is besturen, maar ook luisteren naar de mensen en hen met raad en daad bijstaan.
Er was weer heel wat volk op mijn dienstbetoon. In feite stijgt het aantal aanvragen en dat is een maatschappelijke tendens waarop wij als politicus moeten inspelen. Het principe van dienstbetoon is een van de pijlers geweest waarop ik mijn politieke loopbaan gebouwd heb. Ik weet wel dat het voor sommige academische en salonpolitici modieus staat om te kappen op dienstbetoon en het te klasseren als populistisch. Maar ik ervaar iedere week twee keer dat er wel degelijk nood is aan ondersteuning. Voor een bepaald gedeelte van onze bevolking zijn de wetten, reglementen en verordeningen te ingewikkeld en werkt de administratie te moeilijk, te langzaam of te frustrerend. Er is absoluut niets op tegen om die mensen een handje te helpen, om dossiers los te maken of om de aandacht van de administratie te vestigen op bepaalde punten die ook anders geïnterpreteerd kunnen worden. Er is niets op tegen, het is zelfs onze verdomde plicht.
Net zoals het onze plicht is om te zorgen voor de ouderen onder ons die niet het geluk hebben zelfstandig te kunnen blijven leven. Ik heb het geluk gehad dat ons ma – ‘Mo’ zoals ze zo graag genoemd werd – héél lang zelfstandig is kunnen blijven en onder de mensen is kunnen komen. Ik zag iedere dag hoeveel plezier haar dat deed. Voor die senioren die dat niet meer kunnen moeten we zorgen voor aangepaste opvang, maar ook voor sociaal contact. Als zij niet meer onder de mensen kunnen komen, moeten we de mensen naar hen brengen. Dat is wat we momenteel doen op onze verzorgingscampus Gerkenberg. Morgen gaat het cafetaria officieel open. Het staat open voor iedereen en ligt langs een fietsroute. Het wordt op een commercieel verantwoorde manier uitgebaat door privépersonen die op dat vlak hun sporen al meer dan verdiend hebben. Wij zijn er van overtuigd dat vele fietsers ook gebruik zullen maken van dit cafetaria en zijn terras. Zodat onze inwoners van het verzorgingscentrum de indruk krijgen dat ze in het centrum op een terrasje zitten.
6 juni 2007 om 18:01 · in Dagboek
De laatste maanden is er zelden zo’n commotie geweest in het Vlaams parlement als vandaag. Heel CD&V, met Yves Leterme, Inge Vervotte en Chris Peeters op kop, was uitzinnig over mijn opmerking dat het goed bestuur in verband met de processierupsen zich momenteel op federaal niveau afspeelt en niet op het Vlaamse. Yves Leterme dreigde zelfs met ‘Ik zal dit nooit vergeten!’Nou, hij doet maar. Ondertussen zit ik seffens met Patrick Dewael weer bij de brandweer om te werken aan oplossingen en niet om geleerde teksten en flauwekul op te stellen.
Ik begin zo stilaan mijn buik vol te krijgen van dit politiek verstoppertje spelen. Toen ik als Minister van Landbouw de dioxinecrisis op mijn boterham kreeg, ben ik naar de boeren getrokken om ter plekke, face-to-face de confrontatie aan te gaan en te proberen om de juiste oplossingen te vinden en te verdedigen. Dat was niet altijd even plezant, maar het zette zoden aan de dijk en de appreciatie achteraf was wel groot. Benieuwd hoeveel appreciatie het CD&V hier nog voor krijgt.
Intussen moeten we met z’n allen vaststellen dat Leterme helemáál de pedalen kwijt is met zijn opmerking over de Armeense genocide. In ruil van de enkele Turkse stemmen die in Vlaanderen te rapen zijn, trekt hij de Armeense genocide in twijfel. Nu ken ik als licentiaat Geschiedenis wel een beetje van geschiedenis en ik moet zeggen dat ik bijna van mijn stoel viel toen ik het las. Als dàt een staaltje van buitenlands beleid is, dan verliezen we van slag op stoot al het krediet dat Karel Degucht en Guy Verhofstadt in het buitenland hebben opgebouwd. Hoe kán je nu als zelfverklaard nieuwe premier van België de Armeense genocide in twijfel trekken, als je daar in buurland Frankrijk voor in de cel vliegt?